دون کیشوت، لوئیس دکاموئش، کامیلو کاستلو برانکو و تیشیرا د پاسکوآئس در باغی ابدی در میان یک شهر مدرن با یکدیگر ملاقات کرده و درباره زندگی گفتگو می‌کنند.

یک فیلم آنتولوژی که داستان‌های مختلفی را پیرامون موضوع نامرئی بودن در دنیای مدرن دنبال می‌کند.

چهار صدا و دیدگاه‌های آن‌ها درباره گیمارایش، شهر مهد ملت پرتغال و پایتخت فرهنگی اروپا در سال ۲۰۱۲.

گبو با وجود سن بالا و خستگی مفرط، همچنان به عنوان حسابدار کار می‌کند تا مخارج خانواده‌اش را تامین کند. او با همسرش دوروتیا و عروسش سوفیا زندگی می‌کند، اما غیبت ژائو، که هم پسر و هم همسر است، آن‌ها را نگران کرده است. به نظر می‌رسد گبو چیزی را پنهان می‌کند، به خصوص از دوروتیا که مشتاقانه منتظر دیدن دوباره پسرش است. سوفیا نیز منتظر بازگشت همسرش است و در عین حال از او می‌ترسد. ناگهان ژائو از راه می‌رسد و همه چیز تغییر می‌کند.

از یک عکاس به نام ایزاک توسط صاحبان یک هتل درخواست می‌شود تا از دختر تازه درگذشته‌شان، آنجلیکا، پرتره بگیرد. وقتی او از دریچه لنز دوربینش به دختر نگاه می‌کند، به نظر می‌رسد که او فقط برای ایزاک دوباره زنده شده است. او در دم عاشق دختر می‌شود و از آن لحظه به بعد، شب و روز روح آنجلیکا او را رها نمی‌کند.

در قطاری به مقصد الگاروه، مردی جوان داستان رابطه گذشته‌اش با یک زن جوان و عجیب را برای هم‌سفرش بازگو می‌کند.

فیلم «هر کس سینمای خودش» که به مناسبت شصتمین سالگرد جشنواره فیلم کن ساخته شده است، ۳۳ نفر از برجسته‌ترین فیلم‌سازان جهان را گرد هم آورد تا آثار کوتاهی بسازند که جنبه‌های گوناگون سینما و دیدگاه آن‌ها را درباره وضعیت هنر انتخابی‌شان در آغاز قرن بیست و یکم بررسی کند.

۳۸ سال پس از وقایع فیلم کلاسیک «زیبای روز» اثر لوئیس بونوئل، هانری هوسون فکر می‌کند یک شب سورین را در یک کنسرت می‌بیند. او سورین را تعقیب می‌کند، او را با گذشته‌اش روبرو می‌سازد و سپس انتقامی آرام از او می‌گیرد.

یک زن بیوه پس از از دست دادن جایگاه خود در میان نخبگان جامعه، دوباره ازدواج می‌کند و خانواده جدیدی تشکیل می‌دهد.

روال عادی و راحت زندگی ژیلبر والنس، بازیگر ۷۶ ساله و سالخورده پاریسی، ناگهان با شنیدن خبر کشته شدن همسر، دختر و دامادش در یک تصادف رانندگی به هم می‌ریزد. او که اکنون باید از نوه یتیم خود مراقبت کند، تلاش می‌کند تا مانند گذشته به حرفه بازیگری خود ادامه دهد. اما نقش‌هایی که به او پیشنهاد می‌شود، از جمله یک برنامه تلویزیونی پر زرق و برق و یک جایگزینی اضطراری در آخرین لحظه در فیلمی انگلیسی‌زبان بر اساس رمان اولیس جیمز جویس، در نهایت او را متقاعد می‌کند که زمان بازنشستگی فرا رسیده است.

زن جوان، اصیل، زیبا و معنوی با پزشکی دلسوز که عاشق اوست ازدواج می‌کند. او نسبت به شوهرش احساس محبت دارد اما عاشقش نیست. کمی بعد، او ناخواسته عاشق پدرو آبرونوزا، شاعر و هنرمند اجرا می‌شود. پدرو نیز عاشق اوست. زن فاصله خود را با او حفظ کرده و عشقش را نزد دوستی که راهبه است و سپس نزد همسرش اعتراف می‌کند. عطش عشق و حسادت، شوهر را از پا درمی‌آورد و زن در حالی که او ضعیف و رنجور می‌شود، از او پرستاری می‌کند. با مرگ شوهر، او می‌تواند ازدواج کند و اشتیاقش را ابراز نماید، اما آنچه انجام می‌دهد و نحوه توضیح دادنش، به ویژه برای دوست راهبه‌اش، در قلب فیلم قرار دارد. نگاهی به زندگی در صومعه و اجرای آبرونوزا روی صحنه، تضاد و تفسیری خاموش ارائه می‌دهد.

یک فیلم درام آنتولوژی با ساختار آینه‌ای و شاعرانه بر اساس هویت اگزیستانسیال. در بخش «جاودانگان» که اقتباسی از نمایشنامه هلدر پریستا مونتیرو است، دو پزشک مشهور، پدری ۸۰ ساله و پسر ۶۰ ساله‌اش، به پیری و مرگ می‌اندیشند. بخش «سوزی» بر اساس داستانی از آنتونیو پاتریسیو، در دهه ۳۰ روایت می‌شود؛ جایی که یک زن جوان روی تخت جراحی جان می‌سپارد. بخش «مادر رودخانه» نیز برگرفته از افسانه آگوستینا بسا-لوئیس درباره زندگی ابدی است.

مانوئل یک کارگردان سالخورده سینما است که همراه با گروه فیلم‌برداری در جستجوی ریشه‌های آفونسو، بازیگر مشهور فرانسوی که پدرش از پرتغال به فرانسه مهاجرت کرده بود، در پرتغال سفر می‌کند و در این مسیر دوران جوانی خود را به یاد می‌آورد.

اما دختری بسیار جذاب اما بی‌گناه است، آن‌قدر زیبا که ماشین‌ها در حضور او تصادف می‌کنند. او در جوانی با دکتر کارلوس پایوا، دوست پدرش که هیچ جذابیتی برایش ندارد، ازدواج می‌کند. آن‌ها به دره آبراهام نقل‌مکان می‌کنند. کارلوس او را دوست دارد، اما تصمیم می‌گیرد در اتاقی مجزا بخوابد تا وقتی اواخر شب به خانه برمی‌گردد، اما را بیدار نکند. با گذشت زمان، او احساس نارضایتی از ازدواجش می‌کند و به همین دلیل معشوقه جدیدی برای خود می‌یابد.

مستندی شخصی و طولانی‌مدت پنهان مانده از کارگردان فقید و محترم پرتغالی، «مانوئل دی اولیویرا»، درباره ترک خانه‌ای محبوب.

در یک آسایشگاه روانی، بیماران خود را در قالب شخصیت‌هایی چون عیسی، لازاروس، مارتا، مریم، آدم، حوا، سونیا، راسکولنیکوف، آلیوشا و ایوان کارامازوف، یک فیلسوف، یک پیامبر و سنت ترزای آویلا می‌بینند و بخش‌هایی از کمدی الهی را بازگو می‌کنند.

بخش‌هایی از کل تاریخ نظامی پرتغال از طریق فلاش‌بک روایت می‌شود؛ در حالی که یک دانشجوی تاریخ که به سربازی اعزام شده، این رویدادها را برای هم‌رزمانش در حین رژه در یک مستعمره آفریقایی در حال شورش در سال ۱۹۷۳ بازگو می‌کند.

این فیلم عجیب، نماینده برجسته‌ای از یک ژانر سینمایی حتی عجیب‌تر است: اپرای مستقیم برای فیلم. این اثر توسط استاد سبک پرتغالی، مانوئل دی اولیویرا، به آهنگساز ژائو پائس سفارش داده شد. از نظر موسیقی، این اثر از رمانتیسم قرن نوزدهم تا سبک‌های عامه‌پسند، مدرنیستی و حتی «پست‌مدرنیستی» را در بر می‌گیرد. در این داستان که در ابتدا آرام به نظر می‌رسد، یک راوی داستان ازدواج دو دلداده یعنی ویسکونت دآولدا و مارگریت زیبا را تعریف می‌کند. با این حال، آنچه در اتاق حجله رخ می‌دهد به شدت عجیب و غریب است. اتفاقات پس از آن حتی عجیب‌تر است و مهمانان عروسی و خانواده، در میان دیگر انحرافات، به آدم‌خواری روی می‌آورند.

داستان زندگی مردی جوان، فرزند یک افسر انگلیسی، که خود را تسلیم عشقی کورکورانه می‌کند؛ تصمیمی که او را به سمت تقدیرگرایی و رسوایی سوق می‌دهد.

این یک نگاه آوانگارد و جذاب به انگیزه‌های طبقه مرفه در پرتغال، خوب یا بد، به کارگردانی مانوئل دی اولیویرا است. این درام که در یک خانه روستایی بزرگ با حضور شخصیت‌های متنوع روایت می‌شود، زمانی آغاز می‌شود که دوستان یک زن بیوه برای تسلیت گفتن به او برای از دست دادن همسرش می‌آیند. اما در یک لحظه، زن بیوه به طبقه بالا می‌رود، با شوهرش مواجه می‌شود و با اتهامات او درباره گذشته روبرو می‌شود. این رویداد و اتفاقات دیگر، ابزاری برای آشکار کردن تلاش‌های حقیرانه، منفعت‌طلبانه، خودخواهانه و عاشقانه افراد مختلف حاضر در آن خانه فراهم می‌سازد.

مستند کوتاه و صامت محصول ۱۹۳۱ درباره کسانی که روی رودخانه دورو در پورتو کار می‌کنند.